Konkurs teoria

2019 | Zwycięzcy

Jan Szeliga i Krzysztof Janas - "Wieśland"

Jan Szeliga – architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W przeszłości związany z pracownią WWAA, od 2017 roku jest częścią zespołu Pracowni Macieja Siudy. Laureat drugiej nagrody głównej i pierwszej nagrody dla pracy studenckiej w międzynarodowym konkursie Amber Road Trekking Cabins, współautor ścieżki geologicznej w Bystrem w Bieszczadach. Uczestniczył w międzynarodowych warsztatach studenckich European Architecture Students Assembly (EASA) w Danii, współorganizował XXII Ogólnopolskie Spotkanie Studentów Architektury (OSSA) w Warszawie. Jest częścią muzycznego ensemble KGDNKSzR.

Krzysztof Janas – socjolog i antropolog społeczny. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiował też filozofię i urban studies w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych. Ukończył również studia z ekonomii i rynków zagranicznych na Akademii Leona Koźmińskiego oraz program Creative Skills for Innovation Lab organizowany przez Google. Badawczo interesuje się zagadnieniami z zakresu architektury, antropologii cyfrowej oraz rolą nowych technologii w życiu społecznym.

„Praca „Wieśland (…)” w oryginalny i szczery sposób podejmuje gorący temat relacji wieś – miasto. Brawurowo stara się wpisać architekturę w skomplikowane społeczno – kulturowe wzorce. Praca posługuje się pełnym pasji i pełnokrwistym językiem, któremu nieobcy jest też humor i dystans. To wciągająca lektura, która pozostawia czytelnika z intrygującymi, ale i ważnymi pytaniami. Brawurowa i odświeżająca.”.

Z uzasadnienia Jury

WyróżnieniaMarta Wróblewska - „Średniowieczne gender. Beginaż jako fenomen architektury mieszkaniowej”Mikołaj Twardowski - „Zamieszkanie w niepamięci”

2018 | Zwycięzcy

Małgorzata Neumann i Zofia Zuchowicz - „Terrain vague w Polsce. Nieoczywisty potencjał terenów porzuconych.”

Małgorzata Neumann pracuje jako architekt w Belgii. Studiowała architekturę na Politechnice Gdańskiej oraz na Uniwersytecie Technicznym w Delft. Przedmiotem jej pracy dyplomowej była analiza wpływu standaryzacji na architekturę szkół PRL, poszerzona o refleksję na temat elementów standaryzacji w sztuce, materiałach budowlanych i współczesnej urbanistyce.

Zofia Zuchowicz – architekt, mieszka i pracuje w Gdańsku. W 2015 roku ukończyła Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej. Studiowała również na Uniwersytecie Technicznym w Berlinie oraz Uniwersytecie w Stuttgarcie (wymiany studenckie). Doświadczenie projektowe zdobywała w warszawskiej pracowni JEMS Architekci.

„Poruszana w eseju problematyka pustki w przestrzeni urbanistycznej i architektonicznej jest dziś jedną z kluczowych, zwłaszcza w kontekście dziedzictwa. Praca zobrazowana jest przykładem Gdańska, co dodatkowo czyni analizę niezwykle aktualną. Na uwagę zasługuje też klarowność wywodu i czytelna forma graficzna.”

Z uzasadnienia Jury

WyróżnieniaElżbieta Szymańska-Golatowska i Patryk Gwiazda - „#architektura”Krzysztof Janas, Adrian Krężlik i Łukasz Pałczyński - „(Niedo)performatywność architektury. Gdy budynki przestają być możliwe”.

2017 | Zwycięzcy

Kinga Zemła – „Architektura naturalna”

Studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. W 2017 r. obroniła pracę inżynierską „Dom Teatru w Bytomiu”. Uczestniczyła w programie rewitalizacyjnym Urzędu Miasta Krakowa. Projekt zakończyła publikacja „Diagnoza funkcjonalno-przestrzenna osiedli: Olsza II, Ugorek”, która uzyskała nagrodę rektora Politechniki Krakowskiej, prof. Kazimierza Furtaka. Kinga Zemła jest laureatką konkursu na projekt Centrum Dialogu Kultur w Tarnowie (2016 r.). Zdobyła także wyróżnienie w konkursie na osiedle mieszkaniowe w Oświęcimiu (2015 r.). W 2016 odbyła praktykę w hiszpańskim biurze Equipo Olivares Arquitectos na Teneryfie. Od września 2017 mieszka w Sztokholmie i pracuje w biurze urbanistycznym Mandaworks.

„Autorka stawia tezę, że współczesne miasta stają się w coraz większej mierze naturalnym środowiskiem życia człowieka. Ich formę urbanistyczną w kontekście zagrożeń ekologicznych należy traktować tak samo poważnie jak segregację śmieci, ekologiczne formy transportu czy ogrzewania.  Zemła nie szuka naiwnych eko-utopii, nie postuluje «powrotu do natury». Zastanawia się nad konkretnymi rozwiązaniami dla «miast przyszłości», włączając do swojej architektonicznej perspektywy cybernetykę czy biotechnologię”.

Z uzasadnienia Jury

WyróżnieniaPatrycja Ochman – „Serce architekta”

2016 | Zwycięzcy

Michał Żyła – „Język i rzeczywistość architektury”

Studiował filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie oraz architekturę na Politechnice Krakowskiej. Uczestniczył w międzynarodowych warsztatach organizowanych przez Hogeschool van Amsterdam (The Amsterdam University of Applied Sciences), Lycée Le Corbusier w Strasburgu oraz Ryerson School of Interior Design na Ryerson University w Toronto. W 2015 obronił dyplom inżynierski z zakresu innowacyjnej architektury mieszkaniowej dla obszarów zagrożonych kataklizmami w Kanadzie. Obecnie student studiów magisterskich na Politechnice Krakowskiej.

„Praca jest ambitną próbą uporządkowania języka opisu i analizy architektury współczesnej. Autor przedstawia refleksje na temat zachodniego i wschodniego rozumienia relacji natury i kultury, w tym architektury. Zarazem podnosi wartość realistycznych, stosownych i skromnych, lecz skutecznych ingerencji architektonicznych”.

Z uzasadnienia Jury

WyróżnieniaNatalia Miler-Ogórkiewicz: „Ewaluacja zagadnienia kontekstu i jego roli”Tomasz Geras – „Zagadnienie tożsamości architektury polskiej”

2015 | Zwycięzcy

Piotr Kamiński – „Model przeplotu strategią dla miast w epoce sieci”

Absolwent Architektury i Urbanistyki na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu oraz Bachelor of Architecture na Nottingham Trent University. Laureat nagrody w konkursie SARP im. Zbyszka Zawistowskiego za Najlepszy Dyplom Roku 2012 (za pracę dyplomową „Przestrzeń czytania, czytanie przestrzeni”). W 2013 r. z ramienia SARP-u pomagał m.in. w tworzeniu wystawy „Zapis Idei” w Muzeum Narodowym w Poznaniu. W 2013 r. otrzymał Stypendium Artystyczne Prezydenta Miasta Poznania. Od 2016 reprezentant ZG SARP w stowarzyszeniu architektów Europy (ACE-CAE) w grupie urbanistycznej. Doświadczenie zawodowe zdobywał pracując zarówno w polskich, jak i zagranicznych pracowniach architektonicznych (m.in. Pracownia Projektowa Ewy i Stanisława Sipińskich, Poznań czy Ar’chic Architects, Londyn). Współzałożyciel pracowni projektowej Wartość Dodana: Architektura i Design (wdad.pl).

„Intrygująca i oryginalna propozycja sposobu organizacji i ustanawiania zasad, na jakich funkcjonują dzisiejsze miasta. Na bazie analizy łączącej badania socjologiczne, ekonomię oraz elementy urbanistyki, autor formułuje intrygującą propozycję spojrzenia na powszechne dziś problemy miast, takie jak chaos przestrzenny, sprzeczne interesy użytkowników czy podziały ekonomiczne. Nie poprzestaje jednak na diagnozie. Proponuje sposób rozwiązania tych problemów przez sformułowanie modelu przeplotu, którego celem jest nie tylko wzmocnienie czytelności miasta na poziomie przestrzennym, ale także ujawnienie potrzeb różnych grup mieszkańców”.

Z uzasadnienia Jury

WyróżnieniaMarta Weronika Buczkowska – „W powiększeniu: architektura na fotografii”Krzysztof Kaczmarczyk: „Między muzyką i architekturą. O muzyce w przestrzeni architektoniczno-urbanistycznej”

2014 | Zwycięzcy

Bartłomiej Cybula i Maciej Żołnierczuk – „Język kultury szklanej architektury”

2013 | Zwycięzcy

Anna Lorens – „Fenomen miejsc biesiadnych w mieście jako ilustracja krzyżowania się wpływów kultury popularnej i kultury wysokiej w architekturze”

Doktor architektury, architekt, projektant wnętrz i produktu, ekspert magazynu „Dobre Wnętrze”, projektant systemu garden office pokazywanego m. in na Salone del Mobile w Mediolanie, współautorka projektu wnętrz rezydencji Ambasadora w Berlinie. Współzałożycielka i główny projektant w autorskiej pracowni LORENS.

„Anna Lorens podjęła śmiałą próbę przyjrzenia się możliwym związkom architektury z tzw. kulturą wysoką i z kulturą popularną, a obiektem obserwacji uczyniła miejsca biesiadne. […] Niewątpliwym atutem książki jest interdyscyplinarne podejście, przypominające, że architektura nie jest samotną wyspą, ale nauką i praktyką, które powinny na co dzień konfrontować się z ludzkimi doświadczeniami, potrzebami, wartościami. Docenić należy erudycję autorki, która w swoich rozważaniach sięga nie tylko do licznych i zróżnicowanych przykładów realizacji z Polski i ze świata oraz do rozważań teoretyków architektury, ale – kiedy uważa to za stosowne – odwołuje się do literatury filozoficznej, wypowiedzi reżyserów filmowych, a nawet przemyśleń poetów”.

Piotr Sarzyński