Biogram
Architektka, profesor, współzałożycielka firmy Kuryłowicz & Associates, główna projektantka w firmie od 1990 r. W okresie 2011–2022 generalna projektantka i wiceprezeska Kuryłowicz & Associates. Żona Stefana Kuryłowicza, matka Michała i Marka. Urodziła się 4 grudnia 1953 r. w Warszawie. Absolwentka Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej oraz Iowa State University w Ames, Iowa, USA (1975). Przez 45 lat związana była z Wydziałem Architektury Politechniki Warszawskiej, gdzie obroniła doktorat i w 1997 r. zdobyła habilitację. W latach 2002–2022 kierowała tam Zakładem Projektowania i Teorii Architektury. Od 2014 roku jest profesorem tytularnym. Promotorka ponad 150 dyplomów bronionych na Politechnice Warszawskiej, w tym wielu nagrodzonych na konkursach krajowych i uczelnianych. Recenzentka wielu prac naukowych.
Ewa Kuryłowicz jest członkinią Komitetu Architektury i Urbanistyki Polskiej Akademii Nauk. W latach 2000–2008 pełniła funkcję dyrektora PR Międzynarodowej Unii Architektów UIA „Spiritual Places”, a w latach 2005–2008 ekspertki Architects’ Council of Europe ACE ds. projektowania uniwersalnego. Jest członkinią Izby Architektów RP oraz sędzią SARP. Do 2011 r. pełniła funkcję głównej projektantki prowadzącej w pracowni Kuryłowicz & Associates. Do zrealizowanych przez nią projektów należą m.in.: Hotel Marriott Courtyard na lotnisku im. Fryderyka Chopina w Warszawie czy rezydencje prywatne, np. Rezydencja Ambasadora Korei Płd. w warszawskim Wawrze, Wydział Neofilologii i Lingwistyki Stosowanej UW, Ratusz w Wilanowie. W pracowni Kuryłowicz & Associates współtworzyła wiele obiektów, m.in.: Narodowe Forum Muzyki we Wrocławiu, Galerię Warmińską w Olsztynie, Stadion Miejski w Białymstoku, budynek The Tides w Warszawie, wieżowiec Q22, Stację badawczą im. H. Arctowskiego na Antarktydzie.
Ewa Kuryłowicz w swojej pracy badawczej i zawodowej często porusza kwestię architektury włączającej. W 1996 r. została opublikowana jej książka „Projektowanie uniwersalne: udostępnianie otoczenia osobom niepełnosprawnym” (wyd. Centrum Badawczo-Rozwojowe Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Warszawa 1996), a także jej drugie, zmienione wydanie z roku 2005. Ta publikacja jako pierwsza w Polsce podejmowała zagadnienia projektowania przestrzeni z uwzględnieniem potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Ewa Kuryłowicz była też konsultantką Uniwersytetu Warszawskiego ds. adaptacji obiektów uczelni dla osób niepełnosprawnych. Funkcję tę pełniła do roku 2012.
Ewa Kuryłowicz była jurorką w międzynarodowych i krajowych konkursach architektonicznych, m.in. Wienerberger Brick Award, EPSE Awards czy Doroczna Polsko-Niemiecka Nagroda Integracyjna BDA-SARP. Przewodniczyła wielu zespołom sędziowskim w krajowych i międzynarodowych konkursach architektonicznych i urbanistycznych.
W 2016 roku SARP uhonorował ją Medalem „Bene Merentibus”, a w 2017 r. otrzymała Złotą Odznakę tego Stowarzyszenia. W 2022 roku otrzymała Honorową Nagrodę SARP. Wtedy wydała również książkę „Ludzki wymiar architektury. Teoria dla praktyki”. Jest członkinią Kapituły Nagrody Naukowej POLITYKI i członkinią Rady Architektury miast Gdańska i Krakowa. W 2025 r. została wpisana na Złotą Listę absolwentów Politechniki Warszawskiej.
Ewa Kuryłowicz jest fundatorką i założycielką Fundacji im. Stefana Kuryłowicza, która m.in. stawia sobie za cel zachęcanie do kontynuacji postawy Patrona — jego pasji, sympatii do ludzi oraz umiejętności łączenia zdolności artystycznych z menedżersko-biznesowymi.
