Stypendium praktyka

2019

projekt "Wieśland"

Jan SzeligaKrzysztof Janas

Jan Szeliga – architekt, absolwent Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. W przeszłości związany z pracownią WWAA, od 2017 roku jest częścią zespołu Pracowni Macieja Siudy. Laureat drugiej nagrody głównej i pierwszej nagrody dla pracy studenckiej w międzynarodowym konkursie Amber Road Trekking Cabins, współautor ścieżki geologicznej w Bystrem w Bieszczadach. Uczestniczył w międzynarodowych warsztatach studenckich European Architecture Students Assembly (EASA) w Danii, współorganizował XXII Ogólnopolskie Spotkanie Studentów Architektury (OSSA) w Warszawie. Jest częścią muzycznego ensemble KGDNKSzR.

Krzysztof Janas – socjolog i antropolog społeczny. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie studiował też filozofię i urban studies w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych. Ukończył również studia z ekonomii i rynków zagranicznych na Akademii Leona Koźmińskiego oraz program Creative Skills for Innovation Lab organizowany przez Google. Badawczo interesuje się zagadnieniami z zakresu architektury, antropologii cyfrowej oraz rolą nowych technologii w życiu społecznym.

„Wieśland to praca osadzona zarówno w globalnym dyskursie architektonicznym (świeżo otwarta nowojorska wystawa „Countryside, the Future” Koolhaasa), jak i w lokalnej debacie wokół przyszłości rozwoju miast i wsi, powracającej czy to przy okazji instalacji Joanny Rajkowskiej (Dotleniacz) czy koncertów Zenka Martyniuka w Filharmonii Białostockiej. Wieśland to prowokacyjna hybryda sztucznego folkloru, idyllicznego mirażu i parku rozrywki w centrum Warszawy u podnóży Stadionu Narodowego. Figura ta intryguje, skłania do refleksji nad relacją miasta, natury i środowiska oraz relacji centrum wobec peryferii. Napięcia w tych relacjach często wynikają z anachronicznego podziału na kulturę wysoką i niską, wieś i miasto, kicz i sztukę. Wieśland, poprzez swój humor i grę konwencjami, ma szansę na nowo sprowokować dyskusję na temat przyszłości rozwoju polskich miast i sposobu spędzania czasu wolnego.”.

Z uzasadnienia Jury

Obejrzyj projektObejrzyj aneks projektuObejrzyj książeczkę do projektu

2018

projekt „Oddział Warszawa”

Agnieszka Dąbek

Agnieszka Dąbek pracuje jako architekt w Rotterdamie. Studiowała architekturę na Politechnice Warszawskiej, Uniwersytecie Technicznym w Delft oraz w Sint-Lucas School of Architecture w Brukseli.

„Oddział Warszawa” to wizja zmedykalizowanego miasta przyszłości rodem z serialu „Black Mirror”. Ale wizja ta jest tylko pozornie odległa w czasie. Agnieszka Dąbek proponuje odważną socjologicznie zmianę myślenia projektowego. Zamiast enklaw dla seniorów czy domów spokojnej starości autorka zadaje pytanie: „w jaki sposób aglomeracja miejska jako całość da się dostosować do nowych potrzeb?”

Z uzasadnienia Jury

Obejrzyj projektObejrzyj aneks projektuObejrzyj książeczkę do projektu

2017

projekt „Nad Balatonem”

Mariusz JaworskiMagdalena Ziółkowska

projekt „Most dla mostu”

Elżbieta SzymańskaMichał Dołbniak

projekt „Parawanowiec”

Ewelina WiciakBarbara Romańska

Ewelina Wiciak
studentka architektury na Politechnice Wrocławskiej. W 2015 roku wzięła udział w międzynarodowej wymianie studenckiej Reseau des ecoles d’architecture francaises d’Europe centrale et orientale (REA) w Bratysławie. Pracuje w Paryżu w Dominique Perrault Architecture studio.

Barbara Romańska
Studentka architektury na Politechnice Wrocławskiej.

Podczas festiwalu Gdynia Design Days 2018 Ewelina Wiciak i Barbara Romańska prezentowały swój projekt w ramach spotkania „Swego nie znacie – problem powracającego parawaningu”.

„Projekt prowokacyjny, z gatunku eksperymentalnych, bardzo dynamiczny, żyjący, wymuszający «koizolację» użytkowników plaży. Posiadający bardzo duże pole do modyfikacji oraz wykorzystujący ekologiczne rozwiązanie. Ale przede wszystkim zmuszający do refleksji oraz podjęcia dialogu nad stanem i sposobem «zagospodarowania przestrzennego» polskich plaż”.

Z uzasadnienia Jury

2016

projekt „Garaż miejski”

Michał Bala

projekt „Projekt Króliczok”

Magdalena Orzeł

projekt „Dach nasz pospolity”

Przemysław ChimczakMaciej Warot

Przemysław Chimczak
Współzałożyciel think co. oraz koordynator zespołu ds. colivingów, architekt, absolwent Politechnik w Warszawie, Wrocławiu i Mediolanie oraz zarządzania projektami SGH. Prowadzi firmę Placemakers | Architekci wynajmu zajmującą się kompleksową obsługą mieszkań pod wynajem.

Maciej Warot
absolwent Wydziału Architektury na Politechnice Śląskiej, finalista prestiżowego konkursu Archi-World Academy Awards 2017 oraz „Dyplom Roku SARP” 2017. Współpracuje z Horizone Studio od 2016 roku.

„Niebywale odważny projekt, w którym rozmach pomysłu połączony został z dobrym rozeznaniem warunków lokalowych. Praca jest próbą reanimacji zadaszenia parkingu rozpiętego pomiędzy dwoma Superjednostkami, który jest jednocześnie podwórkiem dla 3000 mieszkańców sosnowieckiego osiedla Jagiellonka”.

Z uzasadnienia Jury

2015

projekt „Baseny Skra”

Karolina Częczek

projekt „Rewitalizacja ulicy Okrzei”

Małgorzata Dembowska

Praca zdobyła szereg nagród, m.in. Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Architektów Polskich i Towarzystwa Urbanistów Polskich. W 2016 r. władze Warszawy wpisały budowę kładki pieszo-rowerowej łączącej lewobrzeżną i prawobrzeżną Warszawę na osi ulic Karowej i Okrzei do planu inwestycji. Międzynarodowy konkurs architektoniczny rozstrzygnięto w 2017 r., wygrał projekt niemieckiego biura Schüßler – Plan. Kładka długości 483 m, o szerokim na 9 metrów przejściu oparta zostanie na trzech filarach tkwiących w nurcie Wisły i jednym na prawym brzegu rzeki. Inwestycja ma potrwać do końca 2020 r. lub do wiosny 2021 r.

projekt „Hydrofun”

Brygida ZawadzkaDuong Vu Hong

W 2016 roku twórcy „Hydrofunu” złożyli projekt rewitalizacji jednej z bielańskich hydroforoni do Budżetu Partycypacyjnego m.st. Warszawy 2017. Projekt uzyskał odpowiednią liczbę głosów i jest w trakcie realizacji.

„Nagroda za podjęcie tematu humanizacji «niechcianego» dziedzictwa blokowisk i pomysł wykorzystania potencjału niewielkich, ale licznych i rozproszonych obiektów nieczynnych hydroforni. Autorzy koncepcji proponują twórcze wykorzystanie systemu pustostanów przestrzennych, zapraszając do współudziału mieszkańców, a także tworząc różnorodny katalog scenariuszy zmian, takich jak lokalne mikro domy kultury, ogrody, place zabaw i inne przestrzenie integrujące mieszkańców. Projekt jest interesujący nie tylko ze względu na uniwersalną koncepcję architektonicznego recyclingu, ale także z powodu przedstawienia prospołecznej idei rozproszenia kultury i budowania lokalnych centrów na peryferiach miasta”.

Z uzasadnienia Jury